Tegelijk met de volle warme geur, komt de smaak binnen. Net zo vol en gelukkig ook net zo warm. Ik sla de krant open en zie dat het derdehandsje van Sarkozy uitgebreid behandeld wordt door de Volkskrant. Het derdehandsje, een ‘oude’ Airbus. Ik neem nog een slok van mijn koffie en kijk naar buiten. Het is grijs maar het weer valt mij alles mee. Er was storm voorspeld vandaag maar het weer is op het moment ver verwijderd van de nominatie storm. Niet eens twijfelend over welke jas ik aan zou doen stap ik op de fiets en vind mijn weg richting Zernike.
De grote ramen in het nieuwe Duisenberg Building zorgen voor veel lichtinval. Zoveel zelfs dat de eerste regen mij niet was opgevallen. Pas toen de gehele glazenwand gevuld was met losse druppels viel de regen op. Zoals het de moderne mens betaamt wordt automatisch de weg naar buienradar gezocht op het internet. Een verschrikkelijk groot blauw vlak vult het beeldscherm. Waar is Nederland? Mijn eerste gedachte wordt snel voorzien van een antwoord.  Onder het blauwe vlak. Maar zoals aan alle vlakken zit ook aan dit vlak een eind. 16:00 Uur is het tijdstip waarop de grens van het vlak Groningen bereikt en waarna ik rustig naar huis kan fietsen. Tenminste dat is wat buienradar als eerste berekening geeft. Om half vier geeft buienradar plotseling aan dat de regen om half vijf stopt en om half vijf schijnt het volgens buienradar pas droog te worden tegen vijf uur. Ik geef het op. Wachten heeft geen zin meer op deze manier. Mijn blik dwaalt af naar buiten. Door de spiegeling van het glas en de druppels aan de buitenkant heen kan ik het weer gadeslaan. De vlaggen van de Universiteit staan er strak bij. Hoewel strak. Eigenlijk helemaal niet strak. Het is alsof ze worden verscheurd door een onzichtbare hand. Door een storm die exact uit de richting komt waar ik naartoe moet.
De regen is zo erg niet meer nu ik eenmaal op de fiets zit. De drie elementen van de natuur waar ik het minst van houd zijn samengekomen op het moment dat ik mijzelf op de fiets een weg naar huis baan waardoor de regen minder opvalt. Regen, wind en kou leven zich op mij uit. Ik vecht voor wat ik waard ben. Gelukkig is mijn waarde hoog genoeg om mijn thuis te bereiken. Ik droog mij af, warm mij op en snak naar eten. Wat zal de pot schaffen vandaag? Een snelle blik in de keuken en koelkast doen mij niet veel goeds. Er is van alles eigenlijk net niet genoeg. Er is geen ontkomen aan. Ik moet er weer aan geloven.
Wind, kou en regen. Ik moet er weer doorheen. Op naar de supermarkt.